Her insanın içinde bir yerlerde, tarihin, toprağın ve hatıraların saklandığı görünmez bir oda vardır. Kimi zaman bir köy meydanında başlar o odanın kapısı aralanmaya; kimi zaman bir çocuğun attığı masum bir taşla sarsılır dünya. Selgeç, işte tam da böyle bir kapının eşiğinde başlar. Bir köyün bereketli topraklarında yeşeren umutların, bir anlık öfke ile nasıl kara bir kadere dönüştüğünü anlatır bizlere. Orada bağlar, bostanlar ve gonca güller vardır; ama aynı zamanda, “kanı yerde kalmayacak” diye haykıran anaların gözyaşları, ağıtlar ve sönmeyen bir intikam ateşi de vardır.