Anne! Ben geldim Bahçende yeşermekle mükellefim Acımı anlayacak bir yürek varsa O da bahçenin hafızasıdır Anılardan başka sığındığım bir şey kalmadı Ve o kır bülbülü Hâlâ hüzünle konuyor gül goncasına O hüzün çiçeği beni şefkatle saracaktır Ve ben de bahçenin gelini olacağım O sümbül kaç kırık beyazlıkta var? Kırık olan her şeyde yaşama inan ey şair Çünkü sen artık evdesin...